Wednesday, May 26, 2010

Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo

El inglés es una lengua interesante. Consideren la siguiente oración, tomada de un libro de Steven Pinker:

"Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo."

Si, leyeron bien: esta es una oración, una construcción gramaticalmente correcta en la lengua inglesa. Se la podría traducir al español como:

"Los búfalos de Buffalo que son intimidados por búfalos de Buffalo también intimidan, a su vez, a otros búfalos de Buffalo."

Esto se explica porque en inglés la palabra "buffalo" tiene tres significados:

-- buffalo: un sustantivo que designa al animal llamado búfalo o bisonte en español. La forma "buffalo" es tanto singular como plural.

-- buffalo: un verbo, "to buffalo", que significa asustar, intimidar o confundir.

-- Buffalo: la ciudad de Buffalo, en el estado de Nueva York.

Obviamente, incluso en inglés, una forma más común y más coloquial de expresar la información contenida en esta oración podría ser:

"Buffaloes from Buffalo that buffaloes from Buffalo buffalo, also buffalo other buffaloes from Buffalo" or, better yet, "Buffaloes from Buffalo that are buffaloed by buffaloes from Buffalo also buffalo, in turn, other buffaloes from Buffalo."

Lo interesante aquí, sin embargo, es el hecho de que el inglés permita la construcción que enunciamos al principio, que es simplemente un juego de homónimos (palabras que se pronuncian igual, pero significan cosas distintas). En español también pueden realizarse tales juegos, pero no a este extremo, porque es una lengua que no puede prescindir de preposiciones y conjunciones del mismo modo que puede hacerlo el inglés.

En este último, por ejemplo, es posible acoplar dos sustantivos juntos para formar frases en las que el primero funciona como adjetivo. Es así que "Buffalo buffalo" es una construcción tan válida como "Buffalonian buffalo" o "buffalo from Buffalo" (respectivamente equivalentes a "búfalos 'bufalenses'" o "búfalos de Buffalo", únicas opciones disponibles en español, ninguna de ellas homónima). Igualmente, el "que" subordinativo es inescapable en español, mientras que en inglés uno puede utilizar "that" si quiere, y si no, no.

Finalmente, creo que en inglés se puede obviar más fácilmente, en oraciones como ésta, el uso de palabras como "los", "también", "a su vez" y "a otros", debido a la importancia de la entonación para implicar la existencia de tales palabras. Quiero decir que la oración

"Búfalos de Buffalo que intimidan a búfalos de Buffalo intimidan a búfalos de Buffalo"

es casi ininteligible en español, porque tener que llevar cuenta de las preposiciones dificulta un poco el seguimiento de las estructuras recursivas.

O quizás no. Tal vez esto es un prejuicio mío, nada más. Algo totalmente subjetivo.

Debajo del ala

Debajo del ala de
un gorrión habrá
una atmósfera tibia,
un dejo leve a polvo
o polen, quizás.
Tal vez viva allí
alguna pulga
privilegiada,
hipnotizada cada día
por cambiantes paisajes
panorámicos,
vistas vertiginosas
visibles más allá
de las copas esponjadas
de un bosque de plumas
agitadas por el viento raudo
del vuelo.

Saturday, May 15, 2010

Llegó Consuelo

Hoy a las 12:52 pm nació, en el Hospital Español de Mendoza, mi sobrina Consuelo. Pesó 2,430 kilos y midió 46 cm, habiendo llegado al mundo con 22 días de adelanto. Me entristece no haber estado allí para recibirla, pero por otro lado grabé todas las conversaciones que tuve hoy con sus papis, los míos y con su tío Leo, como regalo para cuando crezca. Seguramente de aquí a un par de décadas le gustará oir qué dijo y pensó la gente el día en que nació.

Saturday, May 08, 2010

pUniverse

pUniverse es un programita maravilloso que funciona con el iphone. Básicamente uno apunta la parte posterior del teléfono al sitio del cielo que se está mirando, y en la pantalla aparecen señaladas las estrellas que uno tiene frente a los ojos, con sus nombres y el de las constelaciones a las que pertenecen. Asimismo, el programa ofrece información sobre los horarios en los que salen y se posan los distintos astros de acuerdo al lugar del planeta en que uno se encuentra, y otros datos.

Esta noche, por ejemplo, es el apogeo de la lluvia de meteoros Eta Acuáridas, así llamada porque se la ve en la zona del cielo ocupada por la constelación de Acuario. Esta lluvia se produce todos los años cuando La Tierra atraviesa la nube de polvo, gas y hielo que queda como consecuencia del tránsito del cometa Halley.

Qué maravilla tener toda esta información tan disponible, en todo momento. Qué triste que la tecnología que permite tales avances esté al alcance de tan pocas manos. Qué tragedia que vivamos en un mundo con inequidades e injusticias tan tremendas que a su sombra todas estas expresiones de la curiosidad humana se conviertan en meras frivolidades.

Sunday, May 02, 2010

Du må ikke sove (1936)

Esta semana en la clase de noruego hemos leído un poema de Arnulf Øverland, un autor políticamente interesantísimo. Encuentro mucha resonancia no sólo en sus opiniones, sino en cómo las fue desarrollando: en determinado momento, por ejemplo, fue miembro del partido comunista, pero Stalin lo llevó a la desilusión y sus puntos de vista terminaron tiñéndose de un socialismo mucho más moderado. Luego, en 1933, lo juzgaron por blasfemia debido a una charla que dio, titulada "El cristinamismo: la décima plaga" (¡tengo que leerla!).

El poema en cuestión, que incluyo aquí abajo en noruego y con una traducción al español, fue escrito en 1936. Describe muy certeramente los movimientos populistas que fueron el nacionalsocialismo y el fascismo, y predice con casi dos años de antelación la Segunda Guerra Mundial ("¡Europa se quema!")



Du må ikke sove

Jeg våknet en natt av en underlig drøm,
det var som en stemme talte til mig,
fjern som en underjordisk strøm -
og jeg reiste mig op: Hvad er det du vil mig?

- Du må ikke sove! Du må ikke sove!
Du må ikke tro, at du bare har drømt!
Igår blev jeg dømt.
I natt har de reist skafottet i gården.
De henter mig klokken fem imorgen.

Hele kjelleren her er full,
og alle kaserner har kjeller ved kjeller.
Vi ligger og venter i stenkolde celler,
vi ligger og råtner i mørke hull!

Vi vet ikke selv, hvad vi ligger og venter,
og hvem der kan bli den neste, de henter.
Vi stønner, vi skriker - men kan dere høre?
Kan dere absolutt ingenting gjøre?

Ingen får se oss.
Ingen får vite, hvad der skal skje oss.
Ennu mer:
Ingen kan tro, hvad her daglig skjer!

Du mener, det kan ikke være sant,
så onde kan ikke mennesker være.
Der fins da vel skikkelig folk iblandt?
Bror, du har ennu meget å lære!

Man sa: Du skal gi ditt liv, om det kreves.
Og nu har vi gitt det - forgjeves, forgjeves!
Verden har glemt oss! Vi er bedratt!
Du må ikke sove mer i natt!

Du må ikke gå til ditt kjøpmannskap
og tenke på hvad der gir vinning og tap!
Du må ikke skylde på aker og fe
og at du har mer enn nok med det!

Du må ikke sitte trygt i ditt hjem
og si: Det er sørgelig, stakkars dem!
Du må ikke tåle så inderlig vel
den urett som ikke rammer dig selv!
Jeg roper med siste pust av min stemme:
Du har ikke lov til å gå der og glemme!

Tilgi dem ikke; de vet hvad de gjør!
De puster på hatets og ondskapens glør!
De liker å drepe, de frydes ved jammer,
de ønsker å se vår verden i flammer!
De ønsker å drukne oss alle i blod!
Tror du det ikke? Du vet det jo!

Du vet jo at skolebarn er soldater,
som stimer med sang over torv og gater,
og opglødd av mødrenes fromme svig,
vil verge sitt land og vil gå i krig!

Du kjenner det nedrige folkebedrag
me heltemot og med tro og ære -
du vet, at en helt, det vil barnet være,
du vet, han vil vifte med sabel og flag!

Og så skal han ut i en skur av stål
og henge igjen i en piggtrådsvase
og råtne for Hitlers ariske rase!
Du vet, det er menneskets mening og mål!

Jeg skjønte det ikke. Nu er det for sent.
Min dom er rettferdig. Min straff er fortjent.
Jeg trodde på fremgang, jeg trodde på fred,
på arbeid, på samhold, på kjærlighet!
Men den som ikke vil dø i en flokk
får prøve alene, på bøddelens blokk!

Jeg roper i mørket - å, kunde du høre!
Der er en eneste ting å gjøre:
Verg dig, mens du har frie hender!
Frels dine barn! Europa brenner!

- - -

Jeg skaket av frost. Jeg fikk på mig klær.
Ute var glitrende stjernevær.
Bare en ulmende stripe i øst
varslet det samme som drømmens røst:

Dagen bakenom jordens rand
steg med et skjær av blod og brand,
steg med en angst så åndeløs,
at det var som om selve stjernene frøs!

Jeg tenkte: Nu er de noget some hender.
Var tid er forbi - Europa brenner!



No debes dormir

Desperté una noche de un extraño sueño;
era como si una voz me hablara,
lejana como un río subterráneo.
Me levanté y dije: ¿Qué quieres de mí?

¡No debes dormir! ¡No debes dormir!
¡No debes creer que simplemente has soñado!
Ayer me condenaron.
Esta noche han construído la horca en el patio.
¡Mañana a las cinco me vienen a buscar!

Este calabozo está completamente lleno
y todo el cuartel es calabozos y más calabozos.
Estamos echados, esperando, en celdas frías como la piedra,
estamos echados y pudriéndonos en hoyos umbríos.

Ni nosotros sabemos qué es lo que esperamos, echados,
ni quién será el próximo al que vendrán a buscar.
Gemimos y gritamos, pero ¿podéis oírnos?
¿No hay absolutamente nada que podáis hacer?

A nadie se le permite vernos.
A nadie se le permite saber lo que nos sucederá.
Más aún:
¡Nadie puede creer lo que aquí pasa a diario!

Piensas que no puede ser verdad,
que los seres humanos no podemos ser tan malvados.
Habrá por ahí alguien decente, ¿no?
¡Ay, hermano, cuánto te queda aún por aprender!

Alguien dijo: darás tu vida, si es necesario.
Y eso es lo que hemos hecho, ¡en vano, en vano!
¡El mundo nos ha olvidado! ¡Hemos sido engañados!
¡No debes dormir más esta noche!

¡No debes resguardarte en tus asuntos
ni pensar solamente en ganancias y pérdidas!
¡No debes culpar a los campos y al ganado
ni decir que con ellos tienes ya suficientes problemas!

No debes quedarte sentado en la seguridad de tu hogar
ni decir: ¡Qué pena! ¡Pobre gente!
¡No debes tan descuidadamente tolerar
las injusticias que no te tocan directamente!
Lo aullaré hasta con el último aliento de mi voz:
¡No te está permitido olvidar!

No hagas la vista gorda. ¡Ellos saben lo que hacen!
¡Respiran las brasas del odio y la maldad!
¡Les gusta matar, les alegra la miseria,
desean ver al mundo en llamas!
¡Desean ahogarnos a todos en sangre!
¿No lo crees? ¡Pero sabes que así es!

¡Sabes que hay niños soldados
que cantan en cardúmenes en plazas y avenidas,
que, alimentados con el pío forraje de sus madres,
están dispuestos a defender su tierra e ir a la guerra!

Sabes de la despreciable obsesión popular
para con el heroísmo, el dogma y el honor.
¡Sabes que el niño desea ser héroe,
sabes que quiere blandir el sable y la bandera!

¡Está dispuesto a exponerse a una lluvia de acero
y a quedar colgado sobre un ovillo de alambre de púas
pudriéndose por las razas arias de Hitler!
¡Ésa es la razón de ser del hombre, después de todo!

Yo no sabía nada de todo esto. Ahora es demasiado tarde.
Mi condena es justa. Mi castigo es merecido.
¡Yo creía en el progreso, creía en la paz,
en el trabajo, en la solidaridad, en el amor!
¡Pero los que se rehúsan a morir en una tropa
lo harán a solas, bajo el hacha del verdugo!

Yo grito en la oscuridad. ¡Ah, si pudieras oírme!
Sólo queda una cosa por hacer:
¡Protégete, mientras tus manos sigan libres!
¡Salva a tus hijos! ¡Europa se quema!

- - -

Temblaba de frío. Me vestí.
Afuera brillaban las estrellas.
Hacia el este una única franja incandescente
me advertía de lo mismo que la voz del sueño:

¡Desde el mismo borde de La Tierra
ascendía el día con un tinte de sangre y llamas,
ascendía con una angustia tan sin aliento
que era como si las mismas estrellas se estuvieran congelando!

Pensé: Ahora sucederá algo.
Se nos ha acabado el tiempo. ¡Europa se quema!



Algunos de estos versos me parecen verdaderamente inspiradores:

"No debes quedarte sentado en la seguridad de tu hogar
ni decir: ¡Qué pena! ¡Pobre gente!
¡No debes tan descuidadamente tolerar
las injusticias que no te tocan directamente!"

A otros los encuentro algo violentos:

"los que se rehúsan a morir en una tropa
lo harán a solas, bajo el hacha del verdugo"

"Tropa" es la palabra que me hace objetar aquí. Creo que sí es importante rebelarse contra el prejuicio y la opresión, incluso morir si es necesario, pero hacerlo en una tropa implica la opción militar, o sea que uno debe estar dispuesto no sólo a morir, sino también a matar, y a esto último yo me niego rotundamente.

Igualmente, me parecen un poco extremistas los siguientes versos:

"¡Ellos saben lo que hacen!
¡Respiran las brasas del odio y la maldad!
¡Les gusta matar, les alegra la miseria,
desean ver al mundo en llamas!
¡Desean ahogarnos a todos en sangre!"

No lo creo. Esto es una generalización, y una exageración. La gran mayoría no sabe lo que hace.

Friday, April 16, 2010

7:02

It's 7:02 am, and i have to get up to attend a Global Concerns session on education. I hope i hear something in it to enrich or change my views about it, or to inspire me to get involved in changing the educational system somewhere. I doubt it, though.

My point of view now is that education should be much more individually tailored. People should have their interests discovered and stimulated from the tenderest age, and then elementary skills should be taught to them in function of those interests, and in the order that the development of those interests allows and/or requires. This should apply particularly to that set of skills necessary to be able to function in a society.

It is an inescapable reality that such a set must exist, but young people would have an easier time learning them if they could always keep in sight how these skills are necessary to develop their passions.

......

But what if someone does not have any passions?, asks the skeptic.

Well, the majority of passion-deprived people I have met (which is the majority of the people I have met, including me), seem to have arrived there by being told their true dreams are unachievable. Our passions lay abandoned by the roadside, like forgotten toys. We were made to believe toys is all they were.

I wanted to be an astronaut.

Thursday, April 15, 2010

Mis nonitas



Ésta es una foto de mis abuelas, Margarita (a la derecha) e Iride (a la izquierda). Fue tomada en la ciudad de Resistencia, Chaco, en julio de 1982. Estábamos allí en una de esas vacaciones tipo caravana que solíamos hacer con mis tíos paternos y sus familias.

Observen esas posturas: ilustran muy bien las personalidades de mis abuelas. Iride con las manos en los bolsillos, una pequeña bomba energética pero totalmente filosófica y relajada; Margarita sólida y embalada como una locomotora, fortísima, pero siempre un poco socialmente incómoda.

Margarita vivía con nosotros, así que crecí teniendo dos madres. Iride era la abuela sabia, calma y siempre lista a defendernos, a la que visitábamos casi todos los fines de semana.

Cómo las extraño...

Wednesday, April 14, 2010

Evanesco!

I'm tired of being in most everything I write. I should vanish, be gone. Describe and narrate actions of others I am not.

ABBA en BAAB

Mi pecho es un animal
desleal que escapa maltrecho
del casal que le dio techo
ya deshecho en lodazal.

Saturday, April 10, 2010

Haiku

In featureless gray
the windowpane absorbs me.
Skates roll down the street.

Wednesday, April 07, 2010

Como nosotros

una maravillosa canción de Rubén Blades:

Cuando era niño mi barrio era un continente,
Y cada calle era un camino a la aventura.
En cada esquina una memoria inolvidable,
En cada cuarto una esperanza, ya madura.
En nuestros viajes de ida y vuelta a los luceros
Fuimos piratas, saltimbanquis y vaqueros.
Nuestra pobreza nunca conquistó al dinero,
Pero en las casas nunca se rindió el "¡Yo puedo!"
Me iba a la cama con la fe del que ganó.
Me despertaba con la paz del que aprendió
Que lo importante en esta vida es el tratar,
Que lo que cuesta es lo que no voy a olvidar.
Crecí luchando, como los otros,
Los que crecieron como yo,
De humilde cuna, con su fortuna hecha de sueños,
Como yo, como yo.
Mi adolescencia no fue fácil de llevar:
Como tratar de atar un zapato al caminar.
Nuestra inocencia retrocede al comprender que,
En la vida real,
La injusticia puede golear a la verdad.
Muere familia, se nos va el primer amor,
Se confunde lo que una vez se afirmó,
Una mudanza deja al viejo barrio atrás,
Crece el bigote y la responsabilidad...
Trabajaba y pensaba si otros, como yo,
Siendo tan jóvenes sentían mi soledad,
Si aún compartían nuestras almas la ilusión
De que el muchacho siempre triunfará al final.
Me preguntaba si aún habría otros,
Como nosotros, como yo,
Aún resistiendo, aún sin rendirse,
Aún recordando, como yo, como yo.
Y en la curva de los años me encontré
Con los muchachos con los que solía jugar,
Con los que senderos de estrellas caminé,
Cuando el horizonte era un atajo sobre el mar.
Y recobramos las memorias con café,
Y nos tratamos aún de tú, y no de usted,
Y reafirmamos la lección que el tiempo da:
¡Que cuando hay vida siempre hay posibilidad!
La lucha sigue, y sobrevive como nosotros,
Como yo,
Y en otros barrios hay otros niños como nosotros.

Monday, April 05, 2010

Thin Songs

This is a poem written by Cameroonian anglophone writer Mbella Sonne Dipoko. It may seem a bit grandstanding but, at the same time, i find it very fresh and direct, from the heart.

I identify completely with this poetic voice (except for the altar bit towards the end; when i give up, the only one i need forgiveness from is myself). Our songs may be thin, but they will spread and thicken.

Plus, this is a song about the power of getting up again when we fall, of where that power comes from, of perseverance.

Mister Dipoko died last year, and I have only read of him this one poem. I will try to find more of his stuff.


I am giving up
For the world is ruled by lies
Against which thin songs
Stand no chance.

I feel so frustrated
For history says
It's always the same thing,
The same monster of money dressing himself up
Differently as the occasion demands.
And it is the same in all countries.

Still one's conscience complains
Cured of its own weaknesses
As it limps to the altar
Asking there for forgiveness
Because sometimes one got so near to giving up
The struggle for a better world.

And here is the Spanish translation:

Me doy por vencido
Porque al mundo lo gobiernan mentiras
Contra las cuales las flacas canciones
No tienen ninguna oportunidad.

Me siento tan frustrado
Porque la historia dice
Que es siempre lo mismo,
El mismo monstruo del dinero disfrazado
De forma diferente, según requiera la ocasión.
Y es lo mismo en todos los países.

Sin embargo la conciencia se queja
Curada ya de su propia debilidad
Mientras renguea hacia el altar
Para pedir perdón
Por haber a veces llegado tan cerca de rendirse
En la lucha por un mundo mejor.

Saturday, April 03, 2010

Qué vachaché

Otro de Discepolo. Supongo que el título es una deformación de "¿Qué vas a hacer?", que según la letra del tango (jamás lo he escuchado - ¿será que se lo considera demasiado realista o desmoralizador para los tiempos modernos?) debería ser pronunciado con desesperación, manos al aire y ojos al cielo.

Al darle voz a una mujer harta del idealismo de su marido, Discepolo nos refleja a una sociedad cínica, que no sólo ha aceptado el status quo, sino que se burla de cualquier intento por cambiarlo. Luego, hasta cierto punto, la mujer tiene razón: ¿qué espacio queda para las ideas, cuando no hay nada qué comer?:



Piantá de aquí, no vuelvas en tu vida.
Ya me tenés bien requeteamurada.
No puedo más pasarla sin comida
ni oírte así, decir tanta pavada.
¿No te das cuenta que sos un engrupido?
¿Te creés que al mundo lo vas a arreglar vos?
¡Si aquí, ni Dios rescata lo perdido!
¿Qué querés vos? ¡Hacé el favor!.

Lo que hace falta es empacar mucha moneda,
vender el alma, rifar el corazón,
tirar la poca decencia que te queda...
Plata, plata, plata y plata otra vez...
Así es posible que morfés todos los días,
tengas amigos, casa, nombre...y lo que quieras vos.
El verdadero amor se ahogó en la sopa:
la panza es reina y el dinero Dios.

¿Pero no ves, gilito embanderado,
que la razón la tiene el de más guita?
¿Que la honradez la venden al contado
y a la moral la dan por moneditas?
¿Que no hay ninguna verdad que se resista
frente a dos pesos moneda nacional?
Vos resultás, -haciendo el moralista-,
un disfrazao...sin carnaval...

¡Tirate al río! ¡No embromés con tu conciencia!
Sos un secante que no hace reír.
Dame puchero, guardá la decencia...
¡Plata, plata y plata! ¡Yo quiero vivir!
¿Qué culpa tengo si has piyao la vida en serio?
Pasás de otario, morfás aire y no tenés colchón...
¿Qué vachaché? Hoy ya murió el criterio!
Vale Jesús lo mismo que el ladrón...


And the English translation:


Get the hell out of here, never come back in your life...
I'm absolutely sick of you.
I can't not eat anymore,
nor hear you like this, saying so much crap.
¿Don't you realize you're just being stuck up?
¿Do you think you are gonna fix the world?
Not even God rescues what's lost, here!
What do you want? For goodness' sake!

What you need is to pocket tons of dough,
sell your soul, raffle your heart,
throw away the little decency you have left...
Money, money, money and money once again...
Then you can eat every day,
have friends, a house, a name... and whatever you may want.
True love has drowned in soup:
the belly is queen and money, God.

Don't you see, you little conceited jerk,
that reason is on the side of whoever has more money?
That honesty is sold if one pays cash
and morals are given away for a few coins?
That there is no truth that can resist
two pesos, hard cash?
By playing the moralist you turn out to be
a clown... without a carnival...

Go jump into the river! Don't bother me with your conscience!
You're tiresome and don't make anyone laugh.
Give me stew and keep your decency...
Money, money and money! I want to live!
Why should it be my fault that you've taken life so seriously?
You play the fool, eat air and have no mattress...
What can you do? Good judgement is dead, today!
Jesus is worth the same as the thieve...

Saddest Tango Ever

Lyrics written by Discepolo, of course:

Uno busca, lleno de esperanzas,
el camino que los sueños
prometieron a sus ansias...
Sabe que la lucha es cruel y es mucha
pero lucha y se desangra
por la fe que lo empecina...
Uno va arrastrándose entre espinas
y en su afán de dar su amor
sufre y se destroza hasta entender
que uno se ha quedao sin corazón...
Precio de castigo que uno entrega
por un beso que no llega
a un amor que lo engañó...
¡Vacío ya de amar y de llorar
tanta traición!

Si yo tuviera el corazón...
(¡El corazón que di!...)
Si yo pudiera como ayer
querer sin presentir,
es posible que a tus ojos
que me gritan tu cariño
los cerrara con mis besos,
sin pensar que eran como esos
otros ojos, los perversos,
los que hundieron mi vivir.
Si yo tuviera el corazón...
(¡El mismo que perdí!...)
Si olvidara a la que ayer lo destrozó
y pudiera amarte,
me abrazaría a tu ilusión
para llorar tu amor...

Pero Dios te trajo a mi destino
sin pensar que ya es muy tarde
y no sabré cómo quererte...
Déjame que llore
como aquel que sufre en vida
la tortura de llorar su propia muerte...
Pura como sos, habrías salvado
mi esperanza con tu amor...
Uno está tan solo en su dolor...
Uno está tan ciego en su penar....
Pero un frío cruel
que es peor que el odio
-punto muerto de las almas-
tumba horrenda de mi amor,
maldijo para siempre y me robó
toda ilusión…

And here, the English translation:

One searches, full of hope,
the road that dreams
promised to our yearnings...
One knows the struggle is cruel and hard
but struggles anyway and bleeds to death
for the faith rooted in us...
One crawls through thorns
and, in the eagerness to give our love,
suffers and is torn apart until one understands
that we have no heart left...
Price of punishment that we hand over
for a kiss that never arrives
to a love that lied to us...
Empty now, for loving and for crying
over so much betrayal!

If I had the heart...
(The heart I gave away!...)
If I could, like yesterday,
love without dread,
I might close with my kisses
your eyes
which scream their love for me,
without thinking they are like those
other eyes, the wicked ones,
the ones that sunk my life.
If I had the heart...
(The same one I lost!...)
If I could forget the one that yesterday
destroyed it and could love you,
I would embrace your illusion
to cry for your love...

But God brought you to my fate
without thinking that it was too late
and that I won't know how to love you...
Let me cry
like one who suffers, still alive,
the torture of crying for his own death...
Pure as you are, you would have saved
my hope with your love...
One is so alone in pain...
One is so blind in mourning....
But a cruel cold
much worse than hate
(deadlock of souls),
horrid tomb of my love,
cursed for ever and stole from me
all illusion.

Malas influencias

Durante Rainbow Week el año pasado, los chicos del Gender And Sexuality group me pidieron ser uno de los panelistas en una sesión de preguntas y respuestas que habían preparado: Ask A Gay.

Su idea era darle a la comunidad la oportunidad de preguntarle a 4 ó 5 gays/lesbianas/bisexuales cualquier pregunta que se les ocurriera sobre el tema.

Todo el mundo estuvo muy ubicado. Nadie hizo, por ejemplo, preguntas relacionadas con el acto sexual ni con nuestras vidas íntimas. Por el contrario, todos parecieron entender que la idea era tratar de averiguar más sobre nuestras experiencias como seres sociales en una minoría.

La mayoría de las preguntas fue del tipo "¿cómo te diste cuenta de que eras gay?" o "¿qué dijeron tus padres?". Algunas nos llegaron anónimamente, habiendo sido submitidas a través de una caja que para ese propósito habíamos habilitado.

La verdad es que aprecio mucho la oportunidad de ser parte de estas sesiones. En mi caso, fue precisamente oir hablar a otra gente de sus experiencias lo que me permitió siquiera empezar a considerar que mi condición de homosexual podía no ser tan tremenda.

Por otro lado, llevo aún en la cabeza el leve aleteo de lo que sé pensarían al respecto los mayores de mi infancia, los educadores que me sometieron:

"Malas influencias."

Friday, April 02, 2010

Si en el espejo me miro

si en el espejo me miro
me le estoy poniendo a tiro
al mismísimo asesino
de mi propio destino

Tu ausencia

El cuarto en que vivo es un cuadrado
y mis días giran en redondo;
tu ausencia es un camión blindado
y mi desgana un pozo,
no sé si sin fondo, pero bastante hondo.

Soneto en mendocino

No digo "mu" porque te me enojá
y si me callo te jode el silencio,
por eso aquí, querido, me licencio:
que venga a aguantarte tu mamá.

¿La gente? Y bueno, mal me mirará,
pero con su mirada me potencio,
que si hay algo en que me diferencio
es que exijo o chicha, o limoná.

Me gusta mucho que un hombre sea fuerte
y fue por eso que creí quererte.
Ahora veo que era fuerza trucha,

fuerza de un matón que ni me escucha.
¿Que podé cambiar? Lo he esperao bastante;
ya va siendo hora que siga adelante.

Tuesday, March 30, 2010

The gayness of celebrities

Today I read about Ricky Martin coming out. I saw it on bbcmundo, and then read the public letter he wrote on his website. It seems really heartfelt and sincere. The guy explains a little bit the fears that kept him from coming out before, and the reasons that ultimately allowed him to overcome them.

I am happy for him but, like him, I would be happier still if "coming out" didn't exist, if we lived in a society where a celebrity's sexual orientation was never something that could make news.

The fact that it is makes me see what a long way we still have to go, and discourages me a little.

On the other hand, the visibility of people like Martin is one of those things that may just contribute towards reaching the old aim: demystify sexual orientation, let it become a non-issue.

Saturday, March 27, 2010

Two Worlds

Stella introduced me to the amazing Danish film "To Verdener", based on the true story of Tabita, a 17 year old girl who was expelled from the Jehova's Witnesses when she fell in love with a boy from outside the sect.

My favorite part of the movie is a dialogue the ficitionalized Tabita (who in the film is called Sara) has with her father towards the end. She has come to church to attend the funeral of a friend, who incidentally has died after an accident, by refusing a blood transfusion. Everybody ignores Tabita, of course, but after the service her father follows her out and tells her off for being so selfish.

"Don't you realize how much you're hurting me and your brother and sister by being here?"he says.

She answers by asking "Do you love me?"

-"How can you even ask me that? Of course I do!"
-"And do you love god more than me?"
-"Yes."
-"Why?"
-"Because he created me. He is my heavenly father. He will give me eternal life."
-"You know what, dad? I think that is very selfish of you" she says, and walks away.

AND THAT IS JUST IT! It couldn't be put clearer!

To love god above everyone and everything is perforce a selfish kind of love. If we love someone because we expect from them something in return, isn't that just selfishness and fear, rather than love? Even if there were a god that had made us and was super sage, wouldn't he want us to love each other more than we love him? Love is really love when it is felt as a full appreciation of its object, when it is given not because of perfection, but because of imperfections.

This is why the question of whether god exists becomes irrelevant. It's so much more important that we're able to love each other, rather than worry about the existence of a creator!

Anyway, here's a videoclip in Spanish, not a part of the movie itself but another true story of someone who grew up with the Witnesses.



I have to talk with Ruth next time I'm in Argentina, see how things have been for her, as a child of witnesses. Ruth's in her 20s now, the daughter of my cousins; she's living with a married man and away from her parents, as far as I know. Throughout most of her life I have been outside the country, which means I've only met her a couple of times... Still, I wonder what her relationship with her family and their religion is like these days.

Morbid curiosity, perhaps?
Locations of visitors to this page